1940 ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ

Ευτυχώς αυτοδυναμία!!!

Από ότι φάνηκε, το ζήτημα σε αυτές τις εκλογές δεν ήταν τόσο η οικονομική κρίση όσο ο φόβος της ακυβερνησίας. Και βέβαια ο κόσμος αντί του λιποτάκτη Καραμανλή προτίμησε τον Jeffry Παπανδρέου με το ωραίο σύνθημα "Πάμε" - κατά διαόλου πάμε. Στο πνεύμα του Νέου Μοντέλου Διακυβέρνησης που ευαγγελίζεται ο Γεώργιος Α. Παπανδρέου (βαφτίστηκε όταν γύρισε στην Ελλάδα), επέλεξε τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου. Δεν θα μπορούσα παρά να εκφράσω την βαθύτατη ικανοποίησή μου που η Άτζελα Γκερέκου είναι υφυπουργός πολιτισμού. Άλλωστε εδώ και χρόνια έχει συνεισφέρει στην βαθύτατη (αυτο)ικανοποίηση τόσων χιλιάδων νέων μέσα από τις σελίδες εντύπων που προάγουν τον πολιτισμό και την τέχνη (όπως το Playboy). Με την πείρα αυτή θα δώσει ώθηση στον ελληνικό πολιτισμό και θα τον κάνει γνωστό στα πέρατα του κόσμου. Κατά τα άλλα, θετική είναι η χρήση νέων ανθρώπων με τεχνοκρατική καταγωγή. Πάντως δεν κατάλαβα πότε πρόλαβε ο Κουβέλης να ανανεώσει την ιστοσελίδα του η οποία πλέον γράφει στον τίτλο: "Σπύρος Κουβέλης Deputy Minister of Foreign Affairs".
Φρόντισε από την πρώτη στιγμή ο Jeffry (τον ξέρω από μικρό μωρε και μου ερχεται πιο βολικό το πρώτο του όνομα - και εγώ που νόμιζα πως μόνο τα αλβανάκια αλλάζουν όνομα όταν αλλάζουν χώρα) να δείξει πως δεν είναι άδικα πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Τον διεθνισμό τον έχει στο αίμα του. Για αυτό και κατήργησε τον προσδιορισμό "εθνική" στο παιδείας και έβαλε υπουργό εκείνη που ήθελε να κάνει την αγγλική επίσημη γλώσσα του κράτους. Κατήργησε το υπουργείο Αιγαίου, κατήργησε το Μακεδονίας Θράκης. Σίγουρα είναι πολλοί εκείνοι που θεωρούν παράλογη την ύπαρξη υπουργείων χωρίς αντικειμενικό αλλά με γεωγραφικό τομέα ευθύνης. Κανείς μας δεν γνωρίζει τόσο καλά τα πολιτικά για να είναι σίγουρος αλλά δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς: Μα καλά τόσο μαλάκας ήταν ο πατέρας του Jeffry, που δεν το κατήργησε το υπουργείο αυτό;
O Jeffry, λέει θα φέρει και συμβούλους από την αλλοδαπή για να βοηθήσουν την χώρα να πάει μπροστά. Η αλήθεια είναι ότι στην ανεπτυγμένη Δύση υπάρχει ένα έντονο ρεύμα φιλελληνισμού και δεν είναι λίγοι εκείνοι που θέλουν να έρθουν να δώσουν τον ιερό αγώνα της οικονομικής ανάπτυξης στο πλευρό του ηρωικού Έλληνα. Θα βαδίσουν στα χνάρια του Λόρδου Βύρωνα και θα θυσιαστούν για την πίστη τους στα ελληνικά (ει)δανικά. Είναι τραγικό πάντως τον διεθνή οικονομικό έλεγχο να μας τον φέρνει ο πρωθυπουργός της χώρας σαν ευγενική προσφορά της διακυβέρνησής του.

Σύλληψη εγκληματιών πολέμου στο Κόσσοβο

Βάσει των ΜΜΕ, των πολιτικών και της Δικαιοσύνης της Ευρώπης προκύπτει ότι οι Σέρβοι είναι πολύ βάρβαροι άνθρωποι ενώ οι Αλβανοί μπορούν να συγκρηθούν με τους στοικούς φιλοσόφους και τον Γκάντι στην υπομονή στα όσα υπέφεραν.

Μόνο έτσι εξηγούνται οι συλλήψεις τόσων Σέρβων εγκληματιών πολέμου και κανενός Κοσοβάρου. Ενώ όλοι θυμόμαστε Σέρβους πρόσφυγες, καιγόμενες εκκλησίες κτλ είχαμε άλλη μια σύλληψη 4 Σέρβων κατηγορουμένων για εγκλήματα πολέμου στο Κόσοβο. Τι και αν οι συγγενείς τους φωνάζουν πως δεν υπάρχει κανένα στοιχείο εναντίων τους, τι και αν ενδεχομένως είναι ώντως αθώοι. Ο κόσμος όλος έμαθε πως η κακιά Σερβία προσπάθησε να "καθαρισει" το καλό Κόσοβο και η καλύτερη Αμερική έκανε ντα την κακιά Σερβία που τώρα την έχει στον τοίχο με το ένα πόδι. Η σύλληψη έγινε από συντονισμένη επιχείρηση των EULEX, KFOR και αστυνομίας του Κοσσόβου(!?!)

Ένας Ίκαρος προς την Βουλή

Τρία χρόνια μετά την πτώση του κομμουνισμού στην Αλβανία, η δημοκρατία που απελάμβαναν οι κάτοικοι της χώρας δεν είχε καμία σχέση με αυτό που στην Ελλάδα και τις υπόλοιπες "δυτικές" χώρες έχουμε στο μυαλό μας όταν χρησιμοποιούμε αυτήν την λέξη για να περιγράψουμε το πολίτευμά μας (ούτε τώρα έχει αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Η πολιτική κατάσταση ήταν ασταθής, οι εκλογές σήμαιναν νοθεία, παραβιάσεις, εκβιασμούς. Τα βασανιστήρια στα υπόγεια της Sigurimi, δεν καταλάβαιναν από αλλαγές πολιτεύματος. Η αλλαγή του πολιτεύματος δεν σήμαινε στροφή 180 μοιρών στην εξωτερική πολιτική. Η Ελλάδα στις συνειδήσεις των Αλβανών παρέμενε κράτος εχθρικό και "μοναρχοφασιστικό" όπως το αποκαλούσαν. Οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου που θεώρησαν πως το άνοιγμα θα σήμαινε για αυτούς και κατάργησή ή μετατόπιση των συνόρων βρίσκονταν να υπομένουν διωγμούς αντίστοιχους ή πιο ωμούς από αυτούς του καθεστώτος, να διαδηλώνουν, να φυλακίζονται. Η προσπάθεια πολιτικής έκφρασης της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας ποινικοποιήθηκε από τον Μπερίσα. Οι όποιες ελπίδες είχαν προκύψει από την πτώση του καθεστώτος, είχαν δώσει την θέση τους στην οργή, την αγανάκτιση, τον αγώνα.

Ήταν τον Αύγουστο του 1994 λοιπόν, όταν ένα σημάδι από τον ουρανό έδωσε ελπίδα και δύναμη στον λαό της κατεχόμενης Ηπείρου. Ένα μικρό ψεκαστικό αεροσκάφος πέταξε πάνω από τους Αγ. Σαράντα και την Χιμάρα και έριξε φυλλάδια που έγραφαν "Μπερίσα και Μέξι θα φύγετε πριν φέξει" Ο Σμήναρχος εν αποστρατεία πλέον, Θωμάς Βρακάς, χωρίς κανενός την άδεια πήρε το ψεκαστικό αεροπλάνο από την Κέρκυρα, πέρασε παράνομα στον "αλβανικό" εναέριο χώρο και έριξε τις προκηρύξεις αυτές σε περιοχές όπου ζούσαν Έλληνες. Η κίνησή του, σχολιάστηκε τελείως διαφορετικά στην Ελλάδα από ότι στην Βόρειο Ήπειρο. Οι Αλβανοί δεν ασχολήθηκαν ιδιαίτερα αφού είχαν άλλα θέματα τότε στο μόρφωμα που προσπαθούσε να γίνει κράτος. Οι Βορειοηπειρώτες δέχθηκαν με χαρά και υπερηφάνια την κίνηση αυτή. Όσοι έτυχε να πέσει στα χέρια τους μια προκήρυξη, την κράτησαν σαν κάτι ιερό. Πολλοί λανθασμένα όπως αποδείχθηκε θεώρησαν ότι η πράξη αυτή, δεν ήταν μεμονομένη και σήμαινε την έλευση του "ποθούμενου". Τουλάχιστον απορεία ένοιωσαν όταν παρακολουθώντας τις ειδήσεις στα κανάλια της ΕΡΤ συνειδητοποίησαν πως ο δικός τους Έλληνας Ήρωας Βρακάς, έπρεπε να περάσει αεροδικείο στην Ελλάδα όπου τον θεώρησαν από τρελλό μέχρι επικίνδυνο για το έθνος. Αν το δει κανείς με την ψυχρή λογική της διπλωματίας και της πολιτικής, ίσως να ήταν ανόητο και παράλογο λάθος η πράξη του Βρακά. Αν το δει κανείς αναλογιζόμενος της συνθήκες που επικρατούσαν στην Αλβανία του Μπερίσα το 94 για τους Βορειοηπειρώτες και προσπαθεί να κοιτάξει από την σκοπιά εκείνων, θα αντιληφθεί πως η ηρωική πράξη του Βρακά, μόνο καλό έκανε. Αναπτέρωσε το ηθικό ενός λαού που τα τελευταία 90 χρόνια είχε δει το ποθούμενο να πραγματοποιείται 3 φορές και να χάνεται, ενός λαού που είχε υπομείνει διωγμούς, εξορίες και βασανιστήρια, ενός λαού του οποία η ύπαρξη κινδύνευσε να αποτελέσει παρελθόν τόσο από το κομμουνιστικό καθεστώς όσο και απο το επόμενο δημοκρατικό του Μπερίσα. Αν το δει κανείς από την κατατρεγμένη πατριωτική σκοπιά, η πράξη του Βρακά ήταν κάτι που έπρεπε να ικανοποιήσει όλους τους Ελλαδίτες Έλληνες. Η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, δεν έδειχνε κανένα ενδιαφέρον και άφηνε τους Αλβανούς να καταδικάζει τους Βορειοηπειρώτες επειδή σύμφωνα με τους αλβανικούς νόμους δήλωναν την εθνική τους ταυτότητα. Για αυτό και μόνο, όσοι δεν σκέφτονται με την ψυχρή λογική του πελάτη ενός κόμματος, την λογική που επιβάλλουν τα μεγάλα κέντρα μέσω των ΜΜΕ, την λογική της υποδούλωσης στις ερχόμενες εκλογές θα μπορούσαν να βάλουν έναν σταυρό δίπλα στο όνομα Θωμάς Βρακάς που είναι υποψήφιος με την ΝΔ στην Β' εκλογική περιφέρεια Αθηνών.

Ψηφοδέλτια Μινεστρόνε*

Κοινώς σούπα. Από ποδοσφαιριστές μέχρι ηθοποιούς και μοντέλα. Καμιά πρωτοτυπία δηλαδή, τα κόμματα της Ελλάδος που αλληλοκατηγορούνται για "λαϊκισμό" (αμάν με αυτήν την λέξη) επέλεξαν να στελεχώσουν για μία ακόμη φορά τις λίστες υποψηφίων με άτομα γνωστά στο ευρύ κοινό για κάθε άλλο εκτός από την (συνήθως ανύπαρκτη) πολιτική τους ιδεολογία. Παρουσίες που θα ζήλευε και η εκπομπή του Δρυμούση (Αλτερ) βρίσκονται στα ψηφοδέλτια. Η ανερχόμενη ηθοποιός Μαίρη Ακριβοπούλου είναι ξανά υποψήφια με το ΠΑΣΟΚ ενώ το πρώην μοντέλο Μαρίνα Τσιντικίδου, με την Νέα Δημοκρατία. Και εις ανώτερα. Η κυρία Ακριβοπούλου πάντως όπως φαίνεται από την Φωτογραφία έχει τα προσώντα να τραβήξει τα προσοχη της νεολαίας στην Βουλή.

* Σούπα Μινεστρόνε:

Μόνο ο Καραθάνος

Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιωργάκης Παπανδρέου, επέλεξε δύο γυναίκες με καταγωγή από την Βόρειο Ήπειρο να συμπεριληφθούν στα ψηφοδέλτια του κόμματός του. Πρόκειται για τις
Αθηνά Μαγκλάρα (Α' Αθηνών) και Τσολάκη Ιριάνα (Α' Θεσσαλονίκης). Δεν ξέρω αν τους κάνω κακό με αυτήν την δημοσίευση αφού είναι άγνωστες στους Βορειοηπειρώτες ψηφοφόρους και φοβάμαι μήπως έτσι θέλουν να μείνουν. Γνωστά για την δράση τους στα βορειοηπειρωτικά δρώμενα, στελέχη του ΠΑΣΟΚ με καταγωγή από την Βορειο Ήπειρο δεν κατάφεραν να πάρουν το χρίσμα αν και πολύ θα το ήθελαν. Λέγεται πως η μία από τις υποψήφιες, επιλέχθηκε μετά από υπόδειξη του σοσιαλιστή Έλληνα - αλβανίζοντα βουλευτή με το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Αλβανίας Β. Τάβου. Εκείνοι πάντως που ήλπιζαν ότι θα έπαιρναν το χρίσμα, πηραν την δικαιολογία ότι η επιβεβλημένη ποσόστωση υπέρ των γυναικών είναι υπεύθυνη για την μη συμμετοχή τους στα ψηφοδέλτια. Το σίγουρο είναι ότι από τις δύο κυρίες καμία δεν πρόκειται να εκλεγεί, ούτε διαφένεται ενδεχόμενο να αποτελεί αυτή η διαδικασία το βάπτισμα του πυρός για συμμετοχή με περισσότερες αξιώσεις σε επόμενες εκλογές. Έχει πλάκα η όλη κατάσταση επειδή φαίνεται ότι στο ΠΑΣΟΚ κατάλαβαν με ποιους Βορειοηπειρώτες έχουν να κάνουν και τους αντιμετοπίζουν αναλόγως.
Ανάλογη φαίνεται να είναι η κατάσταση και στην ΝΔ αφού δεν έχει ακουστεί κανένα όνομα γνωστού Βορειοηπειρώτη για κάποια θέση στα ψηφοδέλτια μέχρι στιγμής.
Δεν έχει καθόλου πλάκα, το γεγονός ότι 19 χρόνια στην Ελλάδα, το 1/10 των Βορειοηπειρωτών μόνο έχει ελληνική υπηκοότητα και καμία επιρροή στα δύο κόμματα εξουσίας δεν έχουμε.
Η μόνη σοβαρή πιθανότητα να δούμε Βορειοηπειρώτη βουλευτή στα έδρανα, είναι να εκλεγεί ο Μπάμπης Καραθάνος με τον ΛΑΟΣ. Τουλάχιστον θα υπάρχει ένας να λέει ότι είναι και το Βορειοηπειρωτικό (πέραν του Κυπριακού και των ελληνοτουρκικών) εθνικό θέμα.

Χαιρετισμούς

Πάμε μουντιάλ

Τίποτα δεν είναι σίγουρο στο ποδόσφαιρο αλλά αυτή η ομάδα θα το παλέψει. Σε αντίθεση με όσα λένε τα μμε (εφημερίδες, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις) ο κύκλος δεν έκλεισε. Δεν έχει βούληση και νου ο κύκλος για να αποφασίσει μόνος του να κλείσει. Τον κλείνουν αυτοί που τον σχεδιάζουν και τον χαράζουν. Ξαφνικά συνειδητοποίησαν όλοι ότι η Εθνική Ομάδα ποδοσφαίρου της Ελλάδος δεν παίζει θεαματικό ποδόσφαιρο. Λες και αυτό ήταν που μας έσπρωχνε στην Ομόνοια το 2004. Λες και αυτό ήταν που έκανε πιο πλούσιο τον Χελάκη με τα σιντι του πειρατικού. Το κακό είναι ότι αυτήν την συμπεριφορά δεν την αντιμετοπίζουμε ως περίεργη. Τα μέσα και ο θεατής στην Ελλάδα είναι δεδομένο ότι έχουμε αυτήν την νοοτροπία που ο Ρεχάγκελ παρουσίασε με μια απλή παραβολή: "Τα αγάλματα των προπονητών τα φτιάχνουν από χαρτόνι, για να μπορούν να τα κάψουν γρήγορα". Μήπως όλοι αυτοί οι κύριοι είναι καιρός να θυμηθούν ποια ήταν η Εθνική Ελλάδος πριν τον Ρεχάγκελ; Σιγά μην δεν θυμούνται. Μήπως όλοι αυτοί οι κύριοι είναι καιρός να θυμηθούν ποιος είναι και τι έχει κατορθώσει ο Ρεχάγκελ; Σιγά μην δεν θυμούνται ότι ο προπονητής αυτός έχει πάρει πρωτάθλημα την σεζόν που ανέβασε την Καιζερσλαουτεν στην Μπουντεσλιγκα και ότι έχει πάρει Κυπελλούχων με την άσημη τότε Βέρντερ. Μπορεί απλά να ξέχασαν ότι πήρε Ευρωπαϊκό με την Ελλάδα.

Από την στιγμή που ανέλαβε την Εθνική μέχρι το κλείδωμα της πρόκρισης στο Γιουρο 2004 η κριτική που του ασκούσαν τα μέσα δεν ήταν πολύ διαφορετική από αυτήν που του ασκείται σήμερα. Η περίοδος χάρητος κράτησε 2 χρόνια περίπου. Τι κι αν με αυτόν πηγαμε σε 2 συνεχόμενα ευρωπαϊκά, κάναμε πελάτες τους Πορτογάλους, κερδίσαμε για πρώτη φορά στην ιστορία μας ομάδες όπως η Σουηδία.

Ακούω πάλι για εμμονή με τον Χαριστέα, τι και αν στα τελευταία παιχνίδια διεκδικεί επάξια ρόλο MVP για την εθνική μας. Ακούω ακόμη για ανανέωση, τι και αν 2 από τους 11 παικτες από το 04 έπαιζαν προχθές. Τι και αν με τους Ελβετούς παίζαμε πάνω από 1 ημίχρονο με 10 έχοντας ουσιαστικά τον έλεγχο. Τι και αν με τους Λετονούς, ισοφαριστήκαμε σε μια φάση που αδράνησε η Άμυνα. Να τους τσιμπά τον πισινό έπρεπε ο Ρεχαγκελ; Ή μήπως αυτά δεν συμβαίνουν;

Αναρωτίεμαι τι θα έγραφαν και τι θα έλεγαν τα ΜΜΕ αν δεν είχε αποβληθεί ο Βύντρα ή είχε καταλογιστεί το πέναλτι που είδε για φάουλ ο προχθεσινός διαιτητής.

Το 04, πουλήσαμε σιντι με πειρατικά, ντιβιντι, φανέλες, καπελάκια, κινέζικα μπλουζάκια, διαφημίσεις, ακρωαματικότητα και τηλεθέαση πουλώντας κάτι το "ΕΘΝΙΚΟ". Τώρα είναι καιρός διεθνισμού και τα προϊόντα διαφορετικά

Η ελληνική υφαλοκρηπίδα και οι γείτονές της

Μία λέξη από το παρελθόν μάς επισκέφθηκε δύο φορές τις τελευταίες ημέρες. Την 19η Μαρτίου ανακοινώθηκε ότι μονογραφήθηκε με την Αλβανία συμφωνία για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και άλλων θαλασσίων ζωνών. Τέσσεριες ημέρες αργότερα, ο τέως πρωθυπουργός Κώστας Σημιτης αναφέρθηκε σε ομιλία του στην Κωνσταντινούπολη (γενικόλογα) στην ανάγκη επιλύσεως του προβλήματος της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, με διάλογο ή προσφυγή στη Χάγη. 

Στην ελληνική εξωτερική πολιτική ο χρόνος στα θέματα που σχετίζονται με την υφαλοκρηπίδα είχε σταματήσει στη δεκαετία του 1970. Η υφαλοκρηπίδα, δηλαδή ο βυθός και το υπέδαφος της θάλασσας πέραν των χωρικών υδάτων, απέκτησε ιδιαίτερη σημασία με την ανακάλυψη πετρελαίου έξω από την Καβάλα. Η πετρελαϊκή κρίση του 1973 (που τετραπλασίασε τις τιμές του πετρελαίου σε λίγους μήνες) και η προσμονή για πλούσια κοιτάσματα ξύπνησαν το τουρκικό ενδιαφέρον. Στα μετέπειτα χρόνια διαπιστώθηκε ότι κάτω από τον βυθό του Αιγαίου δεν υπήρχαν λίμνες πετρελαίου. Η μονομερής ελληνική προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο το 1976 απέτυχε. Το τουρκικό ενδιαφέρον, όμως, παρέμεινε, ενώ η διεκδίκηση στο Αιγαίο απέκτησε και άλλες παραμέτρους με πιο πρόσφατη τη θεωρία των γκρίζων ζωνών. 

Τη δεκαετία του 1970 υπεγράφη και η μοναδική συμφωνία που έχει συνάψει η Ελλάδα με γειτονική της χώρα. Το 1977 συμφωνήσαμε με την Ιταλία για την οριοθέτηση τής μεταξύ μας υφαλοκρηπίδας. Η συμφωνία ήταν σχετικώς εύκολη διότι τα μεγάλα βάθη των θαλασσών απομάκρυναν το οικονομικό ενδιαφέρον από τυχόν ανεύρεση πετρελαίου. 

Η τελευταία φορά που κινήθηκε το θέμα της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου ήταν το 2003. Φαίνεται ότι Ελλάδα και Τουρκία είχαν καταλήξει σε κατ’ αρχήν συμφωνία για επιλεκτική επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων σε κάποιες περιοχές αλλιώς για παραπομπή της οριοθετήσεως στη Χάγη. Η κυβέρνηση Σημίτη δίστασε να προχωρήσει σε τέτοια συμφωνία παραμονές των εκλογών.

Η πρόσφατη συμφωνία με την Αλβανία ανοίγει νέους δρόμους. Ακολουθεί κατά γράμμα τη Σύμβαση του 1982 για το δίκαιο της θάλασσας. Το όριο χαράσσεται με βάση τη μέθοδο της μέσης γραμμής/γραμμής ίσης αποστάσεως ανάμεσα στις ακτές Ελλάδος-Αλβανίας, όπως είναι η επιδίωξή μας στο Αιγαίο. Τα νησιά της περιοχής έχουν πλήρη επήρεια επί της οριοθετήσεως. Λαμβάνεται, επίσης, υπ’ όψιν μελλοντική επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια. Τέλος, το όριο είναι είναι μία σύγχρονη γραμμή διότι οριοθετεί εκτός από την υφαλοκρηπίδα και άλλες θαλάσσιες ζώνες, όπως την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Με την ελληνο-αλβανική συμφωνία ουσιαστικά κλείνει το κεφάλαιο της οριοθετήσεως θαλασσίων ζωνών στα δυτικά της χώρας.

Διαβουλεύσεις με την Αίγυπτο και τη Λιβύη για αντίστοιχες οριοθετήσεις συνεχίζονται. Αυτή η δυναμική δεν πρόκειται να επηρεάσει τις τουρκικές απόψεις. Τις απομονώνει, όμως, στοιχείο που στη διπλωματία μπορεί να είναι εξαιρετικά χρήσιμο.

Άγγελος Μ. Συρίγος

δικηγόρος-επίκουρος καθηγητής διεθνούς δικαίου & εξωτερικής πολιτικής

Πάντειο Πανεπιστήμιο

Καλό Πάσχα στην Χιμάρα

Συμβολή των Βορειοηπειρωτών στον Αγώνα του 1821

Στην φιλική εταιρεία συναντάμε τουλάχιστον δέκα στελέχη: Από την Πρεμετή τους Στέφανο, Κωνσταντίνο, Αδάμ και Δούκα Δούκα, από την Χιμάρα τους Μιχαήλ Λάζαρο, Στέλιο και Πάνο Μπιτζίλη, από το Αργυρόκαστρο τους Ελευθεριάδη Βενιαμήν και Γρηγόριο Μητροπολίτη Ευρίπου, από την δε Μοσχόπολη Δημήτριος Καρελλάς

Ιερός Λόχος (έναρξη επανάστασης στην Μολδοβλαχία)
- Το σώμα του Αναστάσιου Αργυροκαστρίτη
- Το σώμα του Αθανάσιου Σπύρου από το Βούνο Χιμάρας οδηγήθηκε σε ολοκαύτωμα.

Ο Ευάγγελος Ζάππας από το Λάμποβο διακρίνεται ως πρωτοπαλίκαρο του Μάρκου Μπότσαρη και μετά τον θάνατό του συμμετέχει στις κυριώτερες μάχες της Στερεάς Ελλάδας για να μεταναστεύσει μετά στην Μολδοβλαχία όπου πλούτισε για να γίνει μεγάλος εθνικός ευεργέτης.

Ο Σπύρος Μήλιος μαζί με τον αδερφό του Ζάχο, με 250 Χιμαραίους συμμετέχει στην υπεράσπιση του Μεσολλογίου, την μάχη της Αράχωβας το Κερατσίνι πλάι στον Καραϊσκάκη κ.α.

Ο Κώστας Λαγουμιτζής (προσονύμιο επειδή ετοίμαζε τα λαγούμια για ανατινάξεις) από το Τεπελένι για τον οποίον γράφει ο Μακρυγιάννης "στο Μεσολόγγι και παντού ο γενναίος αυτός άντρας θάματα έχει κάνει"

Ο Κώστας Χαρμοβίτης από το Τεπελένι με τους 150 άνδρες του στο Μεσολόγγι.

Ο Κώστας Παλάσκας από την Πρεμετή διακρίνεται ως οπλαρχηγός ιππικού στον Ιερό Λόχο στο Δραγατσάνη και αλλού, ακολουθεί τον Χατζη-Μιχάλη Νταλιάνη στην Κρήτη όπου θυσιάστηκε με τους συναγωνιστές του.

Ο Χατζη-Μιχάλης Νταλιάνης, πιθανώς από την Πρεμετή (ή τους Βουλιαράτες Δρόπολης) σφραγίζει την προσφορά του στην επανάσταση όταν με τους 350 περίπου άνδρες του θυσιάζεται στο Φραγκοκάστελο της Κρήτης. Η ιστορία τους και ιστορική θυσία είναι σήμερα γνωστή μέσα από το φαινόμενο των "Δροσουλιτών" που κατά τους Κρητικούς είναι οι στρατιώτες του Νταλιάνη.

Από τους πίνακες τις επανάστασης έχουμε στελέχη του αγώνα καταγώμενα από την Βόρειο Ήπειρο:
Χιμάρα 57, Χόρμοβο 39, Κορυτσά 32, Αργυρόκαστρο 30, Πρεμετή 13, Κολωνία 12, και γενικά από την Βόρειο Ήπειρο άλλοι 25.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε βέβαια και την συμβολή των Βορειοηπειρωτών μετά τον αγώνα στην στήριξη του νέου ελληνικού κράτους μέσω των ευεργεσιών των Ζωγράφου, Μπάγκα, Αρσάκη, Ζάππα κ.α.
Κάποια στιγμή θα πούμε και για την συμμετοχή των Βορειοηπειρωτών στον Μακεδονικό Αγώνα (1904-1908) η οποία όπως φαντάζεται ο καθένας είναι ανάλογη.