Ο τίτλος που θα ανταποκρινόταν πιο πολύ στην αλήθεια της Αθήνας βέβαια, δεν θα είχε την φράση «Βόρειος Ήπειρος» αλλά «Ελληνική Μειονότητα της Αλβανίας». Αυτό όμως αποτελεί άλλο σημαντικό ζήτημα που δεν θα αναλυθεί επί του παρόντος.

Παρακολουθήσαμε την Τρίτη, σχεδόν λεπτό προς λεπτό, τις επαφές της ηγεσίας του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού με την πολιτική ηγεσία της Ελλάδος. Ο πρόεδρος της ΔΕΕΕΜ ΟΜΟΝΟΙΑ, Βασίλης Μπολάνος και ο πρόεδρος του Κόμματος Ένωση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (ΚΕΑΔ), Βαγγέλης Ντούλες συναντήθηκαν κατά σειρά με τον αντιπροεδρο και τομεάρχη Πολιτικής Ευθύνης Εξωτερικών Υποθέσεων και Διεθνών Σχέσεων της Νέας Δημοκρατίας, Δημήτρη Αβραμόπουλο, τον Πρόεδρο της Βουλής, Φίλιππο Πετσάλνικο, τον Πρωθυπουργό, Γεώργιο Παπανδρέου, τον Υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα και τον γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ, Ανδρέα Λυκουρέντζο.

Οι χθεσινές συναντήσεις θα μπορούσε να πει κάποιος πως μπορούν να ενταχθούν στα πλαίσια των τυπικών επαφών που διαχρονικά έχει η ηγεσία του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού με το εθνικό κέντρο. Κάποιες μικρές ίσως αλλά καθόλου ασήμαντες λεπτομέρειες, φαίνεται πως θέτουν τις επαφές σε διαφορετικό επίπεδο. Σε συμβολικό επίπεδο, η ανταλλαγή δώρων με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας (φωτο), μπορεί να πει κάποιος πως επισφραγίζει τις καλές σχέσεις ή την έναρξη μιας πιο στενής συνεργασίας δεν αποτελεί όμως τόσο σοβαρό θέμα σχολιασμού.

Αντιθέτως, η δήλωση του Υπουργού Εξωτερικών, κου Δρούτσα κατά την υποδοχή των συνομιλιτών του, πως αφορμή για αυτήν την συνάντηση είναι η δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα στην Χιμάρα, δείχνει πως η ελληνική κυβέρνηση έναν μήνα μετά το τραγικό έγκλημα δεν έχει ξεχάσει την υπόθεση ούτε επιθυμεί να την κλείσει στο χρονοντούλαπο, αποφεύγοντας τις όποιες εντάσεις στις ελληνο-αλβανικές σχέσεις. Η δήλωση αυτή, όπως και εκείνη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης, αποτελεί σαφές μήνυμα προς το αλβανικό κράτος σχετικά αφενός με την δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης Γκούμα και αφετέρου με την γενικότερη έξαρση του αλβανικού εθνικισμού. Φαίνεται πως υπάρχει πλέον η περίφημη «κόκκινη γραμμή» και στις ελληνο-αλβανικές σχέσεις. Το ερχόμενο Σάββατο δε, ο γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών Α. Ζέππος θα βρεθεί στα Τίρανα και θα έχει επαφές με την αλβανική κυβέρνηση.

Ακόμη πιο σημαντική είναι η στάση του ίδιου του πρωθυπουργού ο οποίος υποσχέθηκε από την πλευρά του αλλά και ζήτησε να υπάρχει στενή συνεργασία για την χάραξη εθνικής στρατηγικής στο Βορειοηπειρωτικό. Οι υποσχέσεις για λύση ζητημάτων όπως οι συντάξεις του ΟΓΑ και η επιτάχυνση απόδοσης ιθαγένειας, πολύ μικρή σημασία έχουν (όχι γιατί είναι ασήμαντα τα ζητήματα) μπροστά σε μια ενδεχόμενη αφύπνιση του ελληνικού κράτους και προσθήκη των ζητημάτων των Βορειοηπειρωτών στην πολιτική ατζέντα. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε αυτομάτως πολιτική και οικονομική αναβάθμιση του τόπου μας.

Βέβαια, δύσκολα τα παραπάνω θα ξεπεράσουν το επίπεδο των συζητήσεων και των δηλώσεων και θα φτάσουν να πραγματοποιηθούν. Είναι γεγονός όμως ότι είχαμε πολλά χρόνια να δούμε τόσο έντονο ενδιαφέρον από την ελληνική πολιτεία.

Τι είναι λοιπόν αυτό που αλλάζει (αν τα αλλάζει) τα δεδομένα στην οπτική του εθνικού κέντρου απέναντι στην Βόρειο Ήπειρο; Δεν ξέρω πόσο πιστευτή μπορεί να γίνει η εκδοχή πως η θυσία του Αριστοτέλη, συγκίνησε τον κύριο Παπανδρέου και αποφάσισε να τρίξει τα δόντια στον ομόλογό του Σαλί Μπερίσα. Πιο λογικό φαίνεται, η Ελλάδα να χρησιμοποιεί την «Ελληνική Εθνική Μειονότητα» ως μοχλό πίεσης έναντι των παραστρατημάτων της αλβανικής πολιτείας (βλ. Υφαλοκρηπίδα, Τσάμηδες κτλ).

Εν πάσει περιπτώσει, μένει να δούμε κατά πόσον μπορούμε ως κοινότητα να κερδίσουμε κάτι από αυτό το κλίμα. Οι εκπρόσωποί μας έχουν μια πολύ καλή ευκαιρία να ανυψώσουν το πολιτικό τους προφίλ, παράγοντας ουσιαστικό έργο για την Βόρειο Ήπειρο.